ویل دورانت می نویسد: باید گفت که جلوهً اخلاقی دین زرتشت عالی تر وشگفت انگیز تر از جنبهً دینی و الهی آن است. این چنین بینشی به زندگی روزانهً آدمی شرافت وانگیزه ای می بخشد...انسان برابر آموزش های زرتشت، همچون پیاده در صحنهً شطرنج نیست که در جنگِ جهانگیر دایمی بدون ارادهً خود در حرکت باشد بلکه آزادی اراده دارد، چه اهورامزدا خواسته است که هرانسان شخصیت مستقلی داشته باشد، با فکر واندیشهً خود کار کند وبا کمال آزادی در راه رستگاری و روشنایی گام نهند. از این طرز تصور کلی، قانون مفصل و در عین حال ساده ای به وجود آمد که بر این قاعدهً طلایی تکیه داشت که  " تنها کسی خوب است که آنچه را برخود روا نمی دارد بردیگران نیز روا ندارد" به گفتهً اوستا، انسان سه وظیفه دارد:

 یکی آنکه دشمن خود را دوست کند،

دیگر آنکه آدمِ پلید را پاکیزه سازد،

 سوم آنکه نادان را دانا گرداند.

 بزرگترین سرمایه پارسایی است و پس از آن شرف و درستی در کردار وگفتار نیک است.